Kilka słów o „Watteau”
W okresie rokoko mit o śpiewających, tańczących, gromadzących się pasterzach, żyjących szczęśliwie w zgodzie z naturą, przejęty ze starożytnej poezji, znalazł swój wyraz w dworskiej idylli pasterskiej XVIII wieku.
Zakochana gra pasterska stała się jednym z najpopularniejszych tematów tamtych czasów w teatrze, w balecie i w operze, w literaturze i w sztukach pięknych. Społeczeństwo dworskie cieszyło się muzyką i tańcem. Ludzie przebrani za pasterzy i pasterki, wolni od dworskiej etykiety i ciasnych ceremonii, uprawiali szarmanckie i zalotne zabawy na świeżym powietrzu.
Ucieczkę od społecznych konwencji i tęsknotę za wymarzoną krainą raju i wiecznej szczęśliwości, uchwyciła twórczość malarza Jeana Antoine’a Watteau. Słynął on z wizerunków kochanków ubranych we współczesne stroje, tańczących, grających na instrumentach, spacerujących, zakochanych lub tych tuż przed zakochaniem.
Europejscy producenci porcelany wzorowali się w swoich modelach figuralnych i scenkach na porcelanie. Malarze porcelanowi przenosili najczęściej scenki akcji odbywające się w ogrodzie wyposażonym w altanki , ławki, rzeźby, wazony. Oprócz tych motywów, zwanych „watteau”, często pojawiają się przedstawienia pasterzy i pastereczek, których zwykle ładne rysy twarzy zdradzają, że są to członkowie społeczeństwa arystokratycznego w stroju pasterskim
Scenki „Watteau” znane są praktycznie każdemu zaprawionemu kolekcjonerowi porcelany. Filiżanki, talerze, całe serwisy porcelanowe ozdobione romantycznymi scenkami zakochanych zdobią nie jedną kolekcję.
Dziś skupię się na figurkach dość rzadko spotykanej marki Frankenthal, które zaskoczyły mnie swoją finezją , polotem i doskonałością podczas jednej z moich podróży po regionie Hesji (ekspozycja Muzeum Prinz-Georg-Palais w Darmstadt)
Urocza scena „Draźniącego śpiącego” autorstwa modelarza Johanna Friedricha Lücka „Skradziony pocałunek” , „Hiszpańskie arie muzyczne” kradną serce.
Postacie pasterzy i pasterek ubranych w stroje wiejskie, nawiązujące do tradycji pasterskiej i czasami mogące być interpretowane jako przedstawienia zawodowe, są jednak klasycznym „Watteau” z epoki.
Wszystkie zastygły w zalotnym ruchu na wieki.
po wieki
Tekst własny
