Zdarzyć się może
zupełnym przypadkiem
wcale takie nie przypadkowe spotkanie,
jak to moje ostatnio.
Spotykamy ludzi, miejsca, przedmioty, które pomimo pośpiechu wgranego w nasze życie jak aplikacja w telefon,
zatrzymują nas na chwilę
lub na dłużej
w miejscu,
chociażby po to, by po prostu móc odpocząć.
…kto wie, może taki jest ten przewrotny cel przypadków
jest czas na pośpiech i czas na refleksję.
Do dziś dziękuję opatrzności za to, że postawił na mojej drodze, choć czasem w trudnych okolicznościach
kluczowe przyjaźnie, bratnie dusze
i dał szansę na to, by móc zachować o sobie pamięć.
Przemijanie nie przekupimy monetami, czas możemy zatrzymać jedynie w pamięci innych i w śladach pozostawionych przyszłym pokoleniom.
…może dlatego my kolekcjonerzy z tego właśnie powodu usilnie pragniemy ocalić czyjeś świadectwo istnienia (?) być może tu nie tylko chodzi o pięknie wyglądające witryny w naszych domach (?)
Jestem zwolennikiem teorii, że nic nie dzieje się bez powodu.
Czasem musimy coś stracić, by coś zyskać.
Mam więc nadzieję, że tym wpisem na chwilę zatrzymam Was w poniedziałkowym pośpiechu.
…a rzecz tym razem dotyczy … palaczy tytoniu 🙂
jako były palacz, wiem, że są to niezdrowe, ale dość przyjemne doznania. Tym bardziej rozumiem tych, którzy posiłkują się tym „uszczęśliwiaczem” życia. Niezdrowo, ale przyjemnie 🙂
W ostatnim czasie do mojej kolekcji trafiła zupełnym przypadkiem miśnieńska fajka z połowy XVIII wieku. Rzecz niebywała i szalenie unikatowa. Nie mówię już o wartościach nominalnych, bo te też są wysokie.
Nie-kolekcjoner nie zrozumie tego ile radości można mieć z trzymania w ręku starej porcelanowej fajki z zapachem starego tytoniu.
Głowa Turka z charakterystyczną miśnieńską plastyką i kolorem szkliwa, okucia złoconym srebrem, wprowadzają nas w świat osiemnastowiecznego palacza i w historię, która okazuje się niezmiernie ciekawą.
W Miśni już w 1730 roku rozpoczęto próby produkcji porcelanowych fajek. Produkty te zaliczano do wysoce ekskluzywnych i nie produkowanych masowo. Wiele z nich zrobiono złotem i malaturą naszkliwną.
Pomimo dużej różnorodności kształtów , zawsze pozostawały cennym przedmiotem , jako dar dla książąt i wysokiej szlachty , a na pewno nie dla zwykłego palacza. w 1740 roku w Miśni narodziło się zainteresowanie fajkami figuralnymi. Wszystkie były produkowane w niewielkich ilościach i należały do najekskluzywniejszych fajek , jakie można było kupić w tamtych czasach . Były to lata fascynacji kulturą turecką. W tym czasie były popularne w szczególności portrety tureckich kobiet i mężczyzn w fantazyjnych turbanach. Zainteresowanie tym nurtem trwało z przerwami aż do 1820 roku. Produkcja fajek nawiązujących do postaci rodem z Turcji była do ok. 1780 roku. Produkcję wznowiono w XIX wieku, lecz późniejsze formy, ostrość modelowania, malatura, zdobienia dają się odróżnić od tych z wczesnego okresu, które niewątpliwie są bardzo rzadko spotykane na rynku antykwarycznym.
Warto w tym miejscu zauważyć, że fajki porcelanowe nie zyskały takiej popularności jako powszechnie używane w szczególności przez specyfikę porcelany. Porcelana nie wchłaniała wilgoci i smak tytoniu był bardziej ostry. Nie mniej jednak, porcelanowa fajka w rękach np szlachcica świadczyła o jego splendorze.
W Amsterdamie mieści się warte odwiedzin muzeum fajek, w którym można zobaczyć przeróżne artystyczne przedmioty służące do tego niezdrowego nałogu. Ciekawostką jest np fajka z podobizną „głowy polskiej postaci”.
Artyści modelunku stworzyli również figury zwierzęce, głowy o trzech twarzach. ( zdjęcia obiektów zaczerpnęłam ze strony Amsterdam Pipe Museum)
Na zdjęciach
Fajka z mojej kolekcji z tzw „Turbaned head series” – Meissen, ok. 1745–1780 r. z warsztatu z kręgu Kändlera
oraz zdjęcia fajek z muzeum Amsterdam Pipe Museum.
Fajkę będzie można zobaczyć w Muzeum Pałac Saski w Kutnie od 27 czerwca br.
Oddam ją do pracowni Alicji Szostakiewicz, by ją delikatnie oczyściła bez ingerencji w formę i zużycie materiału.
