Dziś kilka slow o przedmiocie, który ostatnio wszedł mi w ręce i zachwycił pozytywnie formą i wykonaniem.
Nie ma zbyt wielu informacji o takich ludziach jak Malabarowie w XVIII wieku.
Pojawiają się jedynie nieliczne zapiski w ówczesnych przewodnikach.
Niektóre teorie sugerują, że nazwa tego narodu pochodzi od słowa „mala” w języku malajskim oznaczającego „wzgórze” i perskiego „bar” oznaczającego „królestwo”. (Malayam jest jednym z języków używanych w południowo-zachodnich Indiach).
Co wyróżniało tych wyjątkowych ludzi ?
Cechą szczególną ludu Malabarów żyjącego na wybrzeżu Malabar, historycznie południowo-zachodniej części subkontynentu indyjskiego, była ich niezwykła muzykalność.
Malabarowie nosili klatki ze śpiewającymi ptakami, skowronkami i ziębami na plecach, które towarzyszyły Malabarom w ich śpiewie. Otaczali się oswojonymi myszkami, w niektórych przekazach postrzegani byli jako towarzysze małych zwierzątek.
Spacerowali po ulicach i czarowali przechodniów swoimi umiejętnościami.
Pierwszy model przedstawiający kolorową postać egzotycznego muzyka był projektem Friedricha Eliasa Meyera z 1751 roku z cyklu „Obce Ludy” w Miśni.
W następnych stuleciach manufaktury w Dresden i Turyngii naśladowały dość wiernie pierwotny model, przykładając jednocześnie wagę do jakości i detali.
Figurki te wyróżniały się jasnymi kolorami strojów narodowych z typowymi słomianymi kapeluszami i futrzanymi ubraniami.
Indianie Malabar istnieją do dziś. Mieszkają na wyspie Reunion, która graniczy z Oceanem Indyjskim i znajduje się w pobliżu wyspy Madagaskar.
Na zdjęciach figurka, która znalazła się w mojej kolekcji wykonana w jednej z manufaktur w Turyngii oraz zdjęcie z aukcji w Sitheby”s figurek z Miśni z połowy XVIiI wieku.
Moja puenta
Muzyk jak to muzyk, roztargniony artysta bogaty w talenty, rzecz niemalże codzienna 😉 rozczulają jednak niezmiernie myszki , które oznajdują się wyśmienicie w tym artystycznym przekazie. Dla miłośników zwierząt to dodatkowa ciekawostka.
