Czas przedstawić kolejną zdobycz do kolekcji. Naczynie uzupełniające serwis obiadowy, który mogliśmy podziwiać na złotym stole w Muzeum Pałac Saski w Kutnie.

Porcelanowa teryna na dania warzywne z manufaktury Ludwigsburg, wykonana w drugiej połowie XVIII wieku. Służyła do podawania warzyw – ale nie byle jakich, a raczej szparagów, młodej cebulki, delikatnych jarzyn sezonowych, takich, które w XVIII wieku uchodziły za luksus.

Na stole robiła wrażenie bo wszystko tu wygląda tak jak dopiero co przyniesione z ogrodu.
Miękkie, falujące formy typowe dla rokoka, złocenia tylko tam, gdzie trzeba – subtelne, eleganckie, delikatne kwiaty, które nie dominują, tylko „mrugają okiem”.

Teryna jest przykładem delikatnie szarego odcieniu szkliwa charakterystycznego dla manufaktury w Ludwigsburgu. Na uwagę zasługuje przedstawienie kwiatów w sposób przestrzenny, co nie jest łatwe do uzyskania przy zastosowaniu jednego koloru farby.

To nie jest dekoracja „symboliczna”. To jest porcelanowe mistrzostwo bo wygląda niemalże jak prawdziwe jedzenie.
W manufakturze w popularne były takie właśnie motywy – mniej „dworsko-oficjalne” , tak jak to było w Meissen, za to bardziej domowe, ogrodowe.

To było jedno z tych naczyń, przy których służba zwalniała krok.
Niosąc ją, nie patrzyło się w bok. Jeden nieuważny ruch i szparag mógłby zahaczyć o rękaw, cebula musnąć brzeg stołu. To co stawiano przed gośćmi, było nie tylko daniem, ale dowodem smaku, zamożności i perfekcji domu.